Yessssssssss... Johan voltooid hele triathlon!
- Gegevens
- Gemaakt op zondag 29 augustus 2010 21:07
- Geschreven door Johan Ulijn
UPC Holland Triathlon Almere 2010 Long Distance Classic
Johan deed gisteren mee aan de UPC Holland Triathlon Almere Long Distance Classic. En hoe. Vooraf kon hij alleen maar dromen van zo'n eindtijd: 10uur 50min 57sec. Angelic en Jens troffen dan ook een hele trotse Johan aan de finish.
Wat denk je? En of ik zelf tevreden ben... Tot de laatste km lopen kon ik nog niet geloven dat ik onder de 11 uur zou finishen. Dat kwam wel voor in mijn stoutste dromen maar achtte ik zeker niet reeel. Ik heb in juni en juli niet gelopen vanwege de blessure opgelopen op 6 juni tijdens de maasdijk halve marathon. In augustus toen het weer kon, snel opgebouwd tot een laatste duurloop van bijna 2 uur op 22 augustus. Daarna absolute rust... Het kan dus raar lopen. Misschien was juist de rust van 2 maanden niet lopen wel bepalend. Inhoud voor het fietsen had ik natuurlijk opgedaan tijdens de fietstocht naar Zuid Frankrijk. Daarna was het een kwestie van vasthouden.
Nu de wedstrijd. Wat een ervaring en happening. Vrijdag afgereisd voor de briefing en registratie. De camper op het kampeerterrein van de jachthaven gestald. Een natte bedoeling vanwege al de regen die gevallen was. 's avonds met mijn broer Frank (tevens mijn verzorger voor de wedstrijd) alles doorgenomen, coachingsvak verkennen en naar een restaurantje in de haven voor het eten. Op het menu "pasta van de chef" en.....een glaasje rosé. Ooit van Antoon Klaazen geleerd. Gewoon blijven doen wat je altijd doet, maar met mate... Dan de wedstrijd dag. Kwart voor 6 ging de wekker. Rustig ontbijten met koffie. Niet teveel gegeten want daar krijg je last van bij het zwemmen.
Ik had een rustige start, niet teveel last van andere zwemmers. Verder heb ik ook rustig aan gedaan (tip van Guus: start rustig). De golfslag viel mee. Slechts een klein stukje heb ik rechts 1 op 2 geademd ipv van 1 op 3 wat ik normaal doe (bedankt Judy). Daarna op de fiets.
Eerst de nodige vloeibare voeding naar binnen gewerkt omdat ik een licht ontbijt had genomen (ook tip van Guus: eet veel). Vanaf dat moment iedere 10 min dorstlesser (bedankt Jeroen). Op de fiets was het om het uur de nodige vloeibare voeding, soms aangevuld met krentenbol en/of banaan. Alles keurig aangereikt door Frank in het coachingsvak. Bedankt Frank, je was hier al onmisbaar. Het weer werkte niet echt mee. Een fikse onweersbui en de gebruikelijke wind in de polder tussen de windmolens. Ik had geluk dat ik dwars door de bui in tegenovergestelde richting fietste. Ik heb dus maar 10 min in de stromende regen gefietst (leek wel hagel). Daarna kleurde de lucht al weer blauw. We hebben werkelijk ook flinke perioden met zon gehad. Na de eerste fiets ronde zag ik Gerrit langs de kant staan. De trouwe supporter van Trioss die volgens mij geen editie overslaat. Erg leuk. Daarna heb ik hem nog bij elke doorkomst van het fietsen en lopen gezien. Ook op de fiets heb ik niet alles gegeven. Ik probeerde mijn gemiddelde boven de 33 te houden. Dat is me ook wel gelukt. De nodige plaspauzes hebben het gemiddelde ook wel wat gedrukt. Maar ja, dat krijg je als je veel drinkt. Ik had geen moment honger gehad en mijn benen voelde redelijk op het eind van het fietsen. Het laatste half uur heb ik niets meer gegeten (tip van diëtiste). Ik wilde er bij het lopen geen last van krijgen.
Tijdens het lopen heb ik alleen dorstlesser en cola genomen (bedankt Judy maar ook diëtiste). Die 10 minuten van Jeroen heb ik volgehouden t/m de halve marathon, daarna werden de perioden wat wisselvalliger. Mijn benen voelde van het begin af aan redelijk. Ik mikte in het begin op een tijd van 5 min 45 s per km. Dat lukte de eerste ronde goed. Mijn hartslag was perfect: 145 terwijl ik normaal toch met een veel hogere hartslag loop. Maw ik liep zeg maar op 80 - 85%. Ook dat kwam overeen met wat Judy had aanbevolen. Mooi als dat dan ook lukt en dat je dan toch de km tijd kunt lopen die je in gedachten had. Ik begon stiekem te denken aan een tijd onder de 11 uur. Zaak was het dan om de marge die ik (onbewust) had opgebouwd te bewaren door de km tijd niet boven de 6 min te laten komen in de tweede ronde en mijn hartslag gelijk te houden. Wonderbaarlijk lukte dat. Het ging vanzelf. Wel eens gehoord van een "steady state"? Ik waande mezelf daarin en wilde daar niet meer uitkomen. Als ik mijn hartslag gegevens nakijk dan zie ik een nagenoeg vlakke lijn op de marathon terwijl de km tijden licht oplopen. Ook bij het lopen was Frank onmisbaar. Hij vulde opnieuw mijn drankgordel (dorstlesser en cola) om vervolgens in het coachingsvak weer aan te reiken. Sommige drankposten waren iets te ver uit elkaar voor die 10 min, vandaar mijn eigen drankgordel met mijn eigen vertrouwde merk. Tussendoor heb ik dus wel wat aangenomen bij de posten, water of dorstlesser. Op het eind van de ronde bij het finish terrein stond Angelic, Jens en Leon. Mijn trouwe toeschouwers. Met een brede glimlach (een teken voor Angelic dat het goed met me ging) er even naar toe en even snel wat kusjes uitdelen. Tot zo, zei ik. Dit herhaalde zich aan het eind van de tweede ronde. Frank was ook mentaal onmisbaar. Hij is mee gefietst in de 2e en 3e ronde op de dijk van het keerpunt terug naar Almere (5 km) en vanaf Almere naar het begin van het bos (ook ca 5 km). Na de tweede ronde was ik wel overtuigd dat ik het zou halen, maar in wat voor een tijd? Ik had ruim 95 min over voor de laatste ronde (14 km). Dan zou toch eigenlijk wel moeten lukken. Ik werd ondertussen wel minder spraakzaam tegen Frank (sorry) terwijl hij constant praatte en mij er aan herrinnerde dat "het gaat lukken". De laatste keer het bos in, ruim 4 km zonder steun en toeverlaat. Ik zei nog, als ik binnen een half uur bij het keerpunt ben, dat lukt het.
En het lukte. Ruim binnen een half uur bereikte ik voor het laatst het keerpunt in iets meer dan 6 min op de km. Fijn dat er om de km een bordje staat met de aftand. Zo kon ik bij elke km klokken. Je zoekt iets om de tijd te verdoen naast het regelmatig drinken. Dat werkt. De tijd is best wel voorbij gevlogen bij het lopen. De laatste 5 km is dan met een fantastisch gevoel in je lijf een kwestie van uitlopen. Met de wind in de rug naar de finish. Mijn benen waren wel moe maar deden niet echt pijn. Jeroen zegt altijd: er is nog nooit iemand over de finsh gekomen die niet moe is..... Op wat irritatie na in mijn linker knie, is het lopen goed gegaan. De laatste km nog een soort van eindsprintje. Nu mocht het..... En dan over de finish. Dat is idd een emotioneel moment, Jeroen. Een fantastisch gevoel. Onbeschrijfelijk eigenlijk wat dat in je los maakt. Ik zal hier zeker nog even van nagenieten.
Ik wil iedereen bedanken die mij geholpen heeft met praktische zaken en/of adviezen en tips. Speciaal mijn gezin vanwege al die tijd dat ik mocht trainen en hun aanmoedigingen tijdens de wedstrijd en Frank vanwege zijn de broodnodige verzorging en mentale steun bij het lopen.